PPWR jest stosowane w Unii Europejskiej od 12 sierpnia 2026 roku. Nie wszystkie wymagania zaczęły jednak obowiązywać w tym samym czasie. Część przepisów ma już zastosowanie, a kolejne będą wdrażane etapami w kolejnych latach. Poniżej opisujemy najważniejsze obszary zmian.
Nowe wymagania techniczne dla opakowań
Pierwsze obowiązki dotyczą już samego składu opakowania. W przypadku opakowań przeznaczonych do kontaktu z żywnością zastosowanie mają ograniczenia dotyczące PFAS. Nadal obowiązują również limity łącznej zawartości ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego.
Kolejne wymagania będą dochodziły etapami. Od 2028 roku zaczną obowiązywać nowe zasady oznakowania opakowań, a od 2030 r. wymagania dotyczące recyklowalności, zawartości materiałów z recyklingu oraz ponownego użycia.
Klarują się zasady odpowiedzialności, EPR i reprezentacji
Komisja Europejska stale rozwija wyjaśnienia stosowania PPWR, w tym zasad ustalania, kto jest odpowiedzialny w transgranicznym łańcuchu dostaw. Ma to szczególne znaczenie przy sprzedaży do innych państw UE, imporcie oraz w modelach, w których w dostawie uczestniczy kilka podmiotów.
Trwają także prace nad ujednoliceniem zasad rejestracji producentów i raportowania EPR dla opakowań. Celem jest większa spójność informacji wymaganych od producentów w poszczególnych państwach oraz bardziej jednolite podejście do danych przekazywanych w ramach systemów EPR.
Istotnym kierunkiem jest rozróżnienie dwóch rodzajów reprezentacji związanych z obowiązkami producentów. Pierwszy to przedstawiciel ustanowiony na potrzeby krajowych systemów EPR, zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym państwie członkowskim. Jego zadania dotyczą lokalnych obowiązków, takich jak: rejestracja, raportowanie czy opłaty.
Drugi to Authorized Representative wynikający z PPWR. Ten mandat odnosi się wyłącznie do obowiązków określonych w rozporządzeniu, takich jak: dokumentacja zgodności czy reprezentacja producentów spoza UE.
Są to dwa odrębne mechanizmy, oparte na różnych podstawach prawnych i obejmują różny zakres odpowiedzialności. Dlatego ustanowienie przedstawiciela do krajowego EPR nie oznacza automatycznego spełnienia wymagań dotyczących reprezentacji wynikających z PPWR. Oba mandaty należy traktować oddzielnie.
Recyklat i technologia recyklingu
Komisja Europejska pracuje nad metodologią obliczania zawartości plastiku pochodzącego z recyklingu oraz sposobu potwierdzenia i weryfikowania tych danych.
Osobne zagadnienie to materiały z recyklingu importowane spoza Unii Europejskiej. Trwa ustalanie zasad określających, na jakich warunkach taki recyklat będzie mógł być uwzględniony przy spełnianiu wymagań PPWR.
Trzeci element dotyczy technologii recyklingu tworzyw sztucznych. Kryteria mają obejmować m. in. wpływ środowiskowy, efektywność ekonomiczną, jakość uzyskanego materiału oraz zużycie energii.
Wszystkie przepisy będą miały znaczenie dla późniejszych wymagań dotyczących zawartości recyklatu oraz recyklowalności opakowań.
Dokumentacja, dane od dostawców i potwierdzenie zgodności
Ważnym elementem PPWR jest prawidłowe określenie roli firmy oraz ustalenie, które opakowania podlegają wymaganiom rozporządzenia.
Kolejny obszar to dane dotyczące samych opakowań. PPWR zwiększa zakres informacji, które firma musi posiadać o swoich opakowaniach. Nie wystarczy już znajomość masy i rodzaj materiału do raportowania EPR. Potrzebne będą bardziej szczegółowe dane techniczne, które często trzeba pozyskać od producenta lub dostawcy opakowania. Coraz większa część tych danych będzie również zasilać Digital Product Passport, który w ramach PPWR staje się cyfrowym nośnikiem informacji o opakowaniu – łącząc dane materiałowe, parametry środowiskowe oraz potwierdzenia zgodności w jednym, ustandaryzowanym, cyfrowym formacie.
W efekcie dane o opakowaniach stają się jednym z kluczowych obowiązków PPWR, wymagając nie tylko ich pozyskania i utrzymania, ale także właściwego udostępnienia w systemach EPR oraz w ramach DPP.
Najbliższe lata będą wymagały stałego monitorowania zmian w PPWR. Część zasad już jest znana, ale wiele szczegółów nadal będzie doprecyzowanych. Firmy powinny więc regularnie weryfikować swoje obowiązki i dostosowywać procesy wraz pojawianiem się nowych wymagań.